Image for Buiten – Column René van Broekhoven

Buiten – Column René van Broekhoven

Ik heb 34 jaar lang in de Hoeksche Waard gewoond. Daarvoor woonde én werkte ik in Rotterdam, de stad waarin ik in 1967 arriveerde op zoek naar een onderkomen. Een thuis had ik niet meer.

Hoe kwam dat? Na een jeugd die ik voor een groot deel op kostscholen of bij een zorgzame tante had doorgebracht was ik het gezin waarin ik de eerste negen jaar van mijn leven had doorgebracht ontgroeid. Mijn vader zette mij buiten de deur, ik moest maar zien hoe ik het verder zou redden. Ik heb hem er toen om gehaat, een leven later ben ik hem er dankbaar voor. Want hoewel het niet mee zou vallen om zonder geld of onderkomen en een afgebroken studie in mijn eigen onderhoud te voorzien is me dat uiteindelijk toch gelukt en ben ik uitgegroeid tot wie ik nu ben. Heb ik zelf een gezin gesticht waaruit twee prachtige kinderen zijn voortgekomen en prijs ik me gelukkig met een liefhebbende vrouw en een aantal heel goede vrienden.

Maar de stad waaraan ik zoveel te danken heb was ik 34 jaar geleden moe. De samenleving had zich daar verhard en was uiteengevallen in groepen. Ik heb een hekel aan groepen, omdat daar zelden iets goeds uit voortkomt. Waar de mens als individu misschien van goede wil is gaat die vaak verloren in de groep. Daar moeten immers concessies worden gedaan aan opgestelde uitgangspunten en regelgeving. De geschiedenis leert wat er terechtkomt van het gedachtengoed van religies, politieke partijen, etnische groepen en groepen die zich sterk maken voor zaken als ras, gender of moraal.

Het buitenleven bood me de kans om me in mijn eigen wereld terug te trekken, mensen te ontmoeten met een individuele mening zonder anderen daarmee lastig te vallen. In de grote stad zou je onder kunnen gaan in de anonimiteit, maar niets is minder waar. Want daarvoor leef je te dicht op elkaar, zijn er voortdurend te veel ogen op je gericht. Daarbuiten zijn de mensen meer op zichzelf en laten je met rust. Toen jaren geleden bij ons ons bij het woonpand de bliksem insloeg en daarbij veel schade veroorzaakte zouden de buren na maanden pas voorzichtig informeren hoe het ging.

Tegelijkertijd bespeur ik langs de dijk waaraan ik woon ook gemeenschapszin. Met name oudere bewoners kennen elkaar en staan klaar als er hulp nodig is. Op dit moment staat ons fraaie buitenhuis te koop. Het is te groot voor twee mensen, de inspanning en kosten van onderhoud zijn te groot gegroeid, dus moet er worden verhuisd. Maar waarheen? Terug naar de grote stad is geen optie, net zomin als een flat of appartement dat is. Daarvoor zijn we inmiddels te veel met het vrije buitenleven vergroeid geraakt.

De ophanden zijnde veranderingen woelen onverwachte emoties los, loslaten valt niet mee. Toch staat dat te gebeuren en zullen we afscheid moeten nemen van onze grote wilde tuin met de tientallen bomen die daarin achterblijven. Maar dat is goed. Want oude bomen moet je er eigenlijk niet willen verplanten.

Laatste nieuws uit de Krimpenerwaard

Vrienden van RTV Krimpenerwaard

Zoeken
Notificaties aanzetten Ja Nee